
Sigmund uit de Volkskrant
“Orde van Advocaten in ‘s-Hertogenbosch maakt verboden onderscheid op grond van leeftijd door een 74-jarige man niet in staat te stellen om als advocaat-stagiair te gaan werken.”
Dat was het oordeel van het College voor de Rechten van de Mens in december 2012.
Na de nodige weerstand is het de man in kwestie, Hans van Eck, toch is gelukt. Op 22 maart 2013 is hij beëdigd als advocaat.
Na zijn foto’s en blog komt er ook een film van Ari Seth Cohen. Stukjes er van circuleren al.
Te leuk om niet te delen.
Hij is 25, zij 84. Op The Hardest Part van Coldplay geven ze een indrukwekkende performance.
Verbaas je over de samenwerking en de overgave in beweging tussen generaties. Wat een vertrouwen!
Nooit te oud om een nieuwe weg in te slaan, Toyo Shibata een sprankelend voorbeeld.
Op advies van haar zoon begon ze met het schrijven van haiku achtige gedichten. Ze was toen 92. Haar man was overleden en vanwege rugklachten moest ze stoppen met haar hobby, de klassieke Japanse dans. In 2010 op 99 jarige leeftijd kwam haar debuut album Geef de moed niet op uit.
In korte tijd groeide ze uit tot een fenomeen in Japan en verder. Haar bijnaam is ‘de Japanse grootmoeder van de poëzie‘. Ook in Nederland worden haar gedichten zeer gewaardeerd. Op 100 jarige leeftijd verscheen haar tweede dichtbundel 100 jaar. Gisteren werd bekend dat ze op 101 jarige leeftijd is overleden.
Ze schreef autobiografisch over allerlei zaken uit het dagelijks leven. Over heden en verleden, maar ook dat honderd jarigen nog dromen mogen hebben.
Weet je, tal van keren/ dacht ik/ ik wil sterven/ Maar nu/ schrijf ik gedichten/ word aangemoedigd door zovelen/ en klaag niet meer// Ook op mijn achtennegentigste/ ben ik verliefd/ heb ik nog dromen/ wil ik rijden op de wolken
uit: Geef de moed niet op

Sigmund uit de Volkskrant
Dat was schrikken de eerste keer dat ik dit filmpje zag. Maar ik vind het geweldig en deel het hier graag.
Nog jong al oud op het werk is de naam van de website waar de Belgische postbus 51 bekendheid geeft aan een ‘sensibiliseringscampagne’. Zeg maar een campagne die mensen gevoelig maakt voor de gevolgen van de vergrijzing voor de arbeidsmarkt. In eerste instantie roept de actie op tot een mentaliteitsverandering van werkgevers, iets minder direct worden 50-plussers aangesproken.
Naast het filmpje waren er ook nog twee advertenties in kranten. Ik vraag me af of het beoogde effect overkomt. Even misschien, het schokeffect. Wil je echt iets bereiken dan vraagt dat een veel langere adem.
Deze campagne duurde maar vier weken!
In een categorie als leeftijd geen bezwaar mag een film als dit niet ontbreken.
Met als doel 100 mensen in de leeftijd van 0 tot 100 vast te leggen op film, is filmmaker Jeroen de Wolf bijna een jaar geleden met zijn project gestart. Hij begon in Amsterdam mensen op straat te vragen naar hun leeftijd. Met de nodige moeite is hij er uiteindelijk in geslaagd ook de jongste en oudste mensen te vinden. Zie hier het prachtige resultaat!

Het is een feit: leeftijd is van invloed op onze psychologische en lichamelijke mogelijkheden. De strijd tegen de zwaartekracht, zoals Adèle Bloemendaal op de video verzucht, laat zich gelden.
Maar het zijn fabeltjes dat
Onderzoeken in binnen- en buitenland weerleggen het.
Het beeld van de grijze, stramme, trage, vergeetachtige oudere blijkt hardnekkig. Regelmatig verschijnen er berichten dat bedrijven medewerkers van 40 als ‘oud’ bestempelen.
Ouderen presteren inderdaad iets minder met taken gericht op snelheid. En soms vraagt het iets meer tijd om nieuwe stof eigen te maken.
Zij wij ;) scoren weer iets beter als het aankomt op zorgvuldigheid en ervaring. De werking van het brein bij mensen boven de 40 blijft vrijwel onaangetast, vooral als – net als met ons lijf – de conditie op pijl gehouden wordt. Hoe meer beweging en uitdaging, hoe flexibeler de geest. Volgens prof Dr. Jan Schoormans van de TU Delft zet de echte achteruitgang pas in vanaf het 75e levensjaar*. Tot die tijd hebben we vooral te dealen met de kleine, vooral persoonlijke, ongemakken van veroudering zoals de leesbril.
Over die fysieke aftakeling heeft Hans Dorrestijn ‘de vleselijke woning’ geschreven, heerlijk dramatisch gezongen door Adèle Bloemendaal.
Als de balken gaan verzakken
Het behang dat bladdert af
Als de deurscharnieren piepen
Zwijgt de huisbaas als het graf
Last van tocht, last van lekkage
In de woning die hij gaf
De huisbaas denkt niet aan herstellen
Ook al peiger je het af
Want een mens woont in zijn lichaam
Maar hij heeft het maar te huur
En de grote stille huisbaas
Blijkt hardvochtig op den duur
Als de beenderen gaan vermolmen
De huid wordt schilferachtig wit
De huisbaas denkt niet aan een verfje
Ook niet als je smeekt en bidt
En al kraken je gewrichten
Zieke darmen, ziek gebit
De huisbaas valt niet te vermurwen
Niet door lekkage, niet door spit
Want een mens woont in zijn lichaam
Maar hij heeft het maar te huur
En de grote stille huisbaas
Blijkt hardvochtig op den duur
*inspiratiesessie georganiseerd door Oudstanding
Bij de opening van het SZW congres in maart, vertoonde het Ministerie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid dit informatieve filmpje.
Ik vat het graag samen in de woorden van David Bainbridge, schrijver en bioloog. Veertigers en vijftigers spelen in de hedendaagse samenleving nog altijd een cruciale rol en zijn allesbehalve over hun hoogtepunt heen!
Meer woorden zijn niet echt nodig, toch?